Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku

Historia Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku zaczyna się jak każda dobra opowieść gotycka – od tajemniczego manuskryptu, pisanego alchemicznym szyfrem. Rękopis nabył w 1887 roku dr William Wynn Westcott od wielebnego A.F.A. Woodforda – pastora i jednocześnie masona. Zawiły tekst, pisany dziwnym alfabetem obrazkowym został rozszyfrowany i ujawnił swą zawartość – pięć rytuałów masońskich, nieznanego obrządku. Westcott zwrócił się zatem do swego przyjaciela, Samuela Liddella „Mac Gregora” Mathersa, by ten dopisał następne rytuały, nawiązujące do odkrytych w manuskrypcie. Celem obu okultystów stało się stworzenie zupełnie nowego stowarzyszenia ezoterycznego. Każda tajemna grupa ma swych Wysokich Zwierzchników – Westcott ogłosił, że do zaszyfrowanego rękopisu dołączono karteczkę z niemieckim tekstem, informującym, iż Anna Sprengler z Norymbergii jest przywódczynią zakonu Goldene Dammerung (Złoty Brzask) i spadkobierczynią tradycji różokrzyżowców. Westcott i Mathers utrzymywali, że nawiązali z panią Sprengler kontakt, w wyniku którego owa dama przekazała im zwierzchnictwo nad zakonem; potem wszelki słuch o niej zaginął. Jak utrzymują współcześni badacze, Anna Sprengler nigdy nie istniała, była tylko „legendą” wymyśloną przez Wstcotta, by dowieść „starożytnego” pochodzenia Złotego Brzasku. Każda szanująca się organizacja okultystyczna musiała bowiem legitymować się odpowiednio długim rodowodem. Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku powstał w 1888, a na jego czele stanęli Westcott, Mathers oraz dr William Woodman. Tajemnica jego popularności (do stowarzyszenia należeli m.in. Oscar Wilde i poeta William Butler Yeats) leżała w rewolucyjnym – w stosunku do innych organizacji okultystycznych – pomyśle oparcia stopni wtajemniczenia na kabalistycznym systemie sefirotów (elementów Drzewa Życia). Ścieżka kabały to nieustanne zgłębianie tajemnic Drzewa Życia – przemieszczanie się (mentalne, poprzez medytację) po kolejnych sefirotach od Keter (Pierwotna Przyczyna) do Malchut (Królestwo). Wszystkie dziesięć sefirotów łączą kabalistyczne drogi, którymi winien wędrować adept, zgłębiając tajemnice mądrości i samodoskonaląc się. System inicjacyjny Złotego Brzasku podporządkowany był umiejscowieniu sefioty na Drzewie Życia – od poziomu Neofity do najwyższego stopnia wtajemniczenia Ipsissimusa. Oprócz tego dziesięć stopni podzielonych było na trzy kręgi: Zewnętrzny (najniższe stopnie: Neofita, Zelator, Theoricus, Practicus, Philosophus), Wewnętrzny (Adeptus Minor, Adeptus Major, Adeptus Exemptus) oraz Krąg Tajemny (Magister Templi, Magus, Ipsissimus). Celem adepta było zdobywanie wiedzy magicznej i wtajemniczanie na kolejne stopnie. Uczono się podstaw kabały, języka hebrajskiego, alchemii, tarota, nekromancji, figur magicznych i rytuałów. Po przejściu do Kręgu Wewnętrznego uczniowie zapoznawani byli z tajemnicą qilfotów, czyli negatywnych odpowiedników sefirotów. Przywódcy Zakonu Złotego Brzasku przyjęli stopnie Adeptus Exemptus, tłumacząc, że zostali na nie wtajemniczeni przez Nieznanych Przywódców z najwyższego, tajemnego kręgu. Loża londyńska przyjęła nazwę Izydy-Uranii i zaczęła nabór członków – początkowo było trzydziestu dwóch adeptów, w tym aż dziewięć kobiet, co było pewnym ewenementem, gdyż stowarzyszenia ezoteryczne niechętnie widziały w swoich szeregach panie. Co ciekawe, jedna z nowicjuszek, Annie Horniman stała się przyczyną wielkich problemów Zakonu. Jak podają badacze, kobiety takie jak Horniman, Moina Mathers czy Florence Farr bardzo zaangażowały się w prace stowarzyszenia, a ze względu na swoją energię i charyzmę zaczęły zagrażać autokratycznemu przywódcy – Mathersowi. „Mac Gregor” zażądał od członków Kręgu Wewnętrznego swoistej deklaracji lojalności, złożenia ślubów posłuszeństwa, a gdy Annie Horniman odmówiła, została wydalona ze Złotego Brzasku. Było to wielkim szokiem dla pozostałych członków, ponieważ Horniman uważana była za jedną z najwybitniejszych członkiń Zakonu. Usunięcie tej „sławy” Złotego Brzasku szybko zaowocowało kłopotami – władze dowiedziały się o okultystycznym stowarzyszeniu i zaczęły nadmierni interesować się Westcottem, który wycofał się z Zakonu. Złoty Brzask zaczął przeżywać poważny kryzys, który zażegnało pojawienie się wybitnego adepta Aleistera Crowleya. Crowley (naprawdę Edward Alexander) był jednostką wybitną. Jego dzieciństwo nie było łatwe – wychowywał się wśród członków konserwatywnej sekty Braci Plymuckich (czytali Biblię dosłownie, odcinali się od świata zewnętrznego). Ojciec Crowleya był bardzo surowy, zaś matka nienawidziła chłopca, uważając go za wcielenie Bestii. Po śmierci ojca Aleister odziedziczył spory majątek, który umożliwił mu wyrwanie się ze szponów rodziny i podróże. Podczas jednej z nich otrzymał objawienie – wizję mistyczną, która kazała mu zająć się magią. Rozpoczął przeto szukanie „ukrytego kościoła” – organizacji okultystycznej, w której mógłby rozwinąć swe zdolności. Przypadkowo spotkany alchemik, Julian Baker skontaktował go Gregorem Cecilem Jonesem, jednym z przywódców Złotego Brzasku. W ciągu roku Crowley wspinał się po kolejnych szczeblach wtajemniczenia i w 1899 stał się członkiem Zakonu Wewnętrznego. Trudno ukrywać, że rytuały Złotego Brzasku nieco rozczarowały Crowleya – nauka kabały czy języka hebrajskiego było to dla niego za mało; ciągle jednak wierzył, że prawdziwe tajemnice ukrywają się na najwyższych stopniach Zakonu. Aby dostać się do Kręgu Wewnętrznego Crowley postanowił wykonać arcytrudny rytuał: Operację Świętej Magii Abramelina. Mag wyjechał z Londynu, kupił posiadłość nad Loch Ness w Szkocji i oddał się praktykom magicznym, które trwały ponad pół roku i składały się z szeregu ewokacji (wywołań) różnych duchów. Przy pomocy owych duchów Crowley miał stać się panem świata, objawić swą prawdziwą wolę, której inni musieli być posłuszni. Na podstawie tego rytuału Mathers inicjował Crowleya na stopień Adepta Minor, co wywołało niezadowolenie w loży londyńskiej. Niektórzy współbracia nie tolerowali Crowleya za jego arogancję i biseksualizm. Szczególnie zajadłym przeciwnikiem był poeta William Butler Yeats – niechęć miedzy oboma magami zapoczątkowała frapujący pojedynek magiczny, polegający na ataku psychicznym z obu stron. Yeats obwiniał Crowleya o próbę „astralnego” uwiedzenia jego kochanki, zaś Crowley Yeatsa o... spalenie jego gumowego płaszcza. Wszystkie te wydarzenia zmęczyły jednak Crowleya, który stracił serce do Zakonu Złotego Brzasku, a nawet zwątpił w istnienie Tajemnych Przywódców. Jego drogi ze Złotym Brzaskiem rozeszły się, co jednak nie oznaczało, że porzucił okultyzm i magię...(cdn)

 Agnieszka Krawczyk (EduKrak)